Post Tagged ‘IT’

It (Tim Curry)

It (Tim Curry)

“I’m every nightmare you’ve ever had. I’m your worst dream come true. I’m everything you ever were afraid of.”

It (Tim Curry)

Ondanks dat mijn ouders me altijd horror films verboden te kijken toen ik klein was, deed ik het juist omdat ik zo verdomde eigenwijs was en nog steeds ben. De eerste horror film die ik zag was de uit 1988 Child’s Play. Wie kent hem niet? De seriemoordenaar Charles Lee Ray die dodelijk gewond raakt tijdens een beschieting door de politie, en inbreekt in een speelgoedwinkel voor hij aan zijn verwondingen bezwijkt om met behulp van een voodoo-spreuk zijn ziel in één van de bij kinderen geliefde “good-guy”-poppen te verplaatsen. Nu de tijd is hij eerder bekend onder de naam: ‘Chucky’.

Child’s PlayIk was zeven of acht jaar toen ik deze film ‘stiekem’ keek. Ja, ik weet het. Wanneer ik ooit kinderen heb zal ik alle horor films achter slot en grendel doen. Maar goed, de film kijken deed me niet zoveel. Het enige wat ik angstaanjagend vond was de ‘good-guy’ pop, waarvan ik een soortgelijke had. Mijn pop was even groot als de ‘good-guy’ pop, alleen had de mijne blond haar in plaats van rood haar. Het idee alleen al dat hij ineens ging zeggen: ‘Hi, i’m Chucky, wanna play?’. Na het zien van de film werd ik doodsbang voor mijn pop en al snel belandde hij in de prullenbak. Dit merkte mijn moeder op en pakte de pop uit de prullenbak en plaatste hem weer naast mijn bed. IK SCHROK ME BIJNA DOOD! DE POP LEEFDE! (Niet wetende dat mijn moeder hem uit de prullenbak had gehaald, dat wist ik pas achteraf). Ik prikte zijn ogen eruit, stak messen in zijn gezicht, knipte zijn haren eraf en gooide hem weer in de prullenbak. Maandenlang heb ik met het licht aan geslapen.

It (Tim Curry)De tweede griezelfilm die ik zag was de uit 1990 It (ook wel: Stephen King’s It). Een groepje kinderen, de “Stumpers”, komen allemaal in contact met het kinderen vermoordende monster dat hun woonplaats Derry terroriseert, wat ze de naam “It” geven. Het verschijnt meestal als “Pennywise the Dancing Clown”.
Ik was negen of tien jaar toen ik deze film ‘stiekem’ keek. Clowns konden beter uit mijn buurt blijven en wederom sliep ik maandenlang met het licht aan. Ook was ik maandenlang bang voor rioleringen. Wanneer ik in bad ging zat ik zo ver weg mogelijk van het zwarte gat vandaan dat naar de riolering ging. Of wanneer ik naar de toilet moest… hahhahaa ik denk dat ik nog nooit zo snel in mijn leven geplast had als in die periode! Tanden poetsen deed ik ook niet graag, want stel je voor… er komt net zoveel bloed uit de gootsteen als in de film. Was ik bang? Toen ik de films keek niet, maar achteraf… JAZEKER!

Door de jaren heen heb ik duizenden horrorfilms gezien. En met de jaren mee word ik er steeds immuner voor. Bloed, ingewanden die op tafel liggen, spookverschijningen, onthoofdingen, martelingen, sadistische verkrachtingen. Het doet me niks. Anderen durven niet naar het scherm van de televisie te kijken, terwijl ik vol nieuwsgierigheid kijk naar de uit elkaar gerukte ledematen. Anderen doen de televisie om ‘mute’ zetten, terwijl ik wil luisteren naar het misselijkmakende geluid van een onthoofding. Ben ik niet goed bij mijn hoofd? Ben ik gevoelloos? Of hebben mijn eerste griezelfilms mij getekend voor het leven?

Wat denk jij?