Archief voor de ‘Delirium Talk’ Categorie

Als klein meisje wilde ik altijd al intelligenter overkomen dan ik was.
En dat blijkt maar weer toen ik terug dacht aan een bezoek aan de dokter.

Het moment van schaamte was ruim 18 jaar geleden gebeurd. Ik was net 1 jaar ongesteld (want zo noemde ik dat altijd) en begon al een jonge vrouw te worden. Hevige buikpijn en rugpijn had ik tijdens mijn ‘rode periode’, om gek van te worden! Dus ik besloot naar de dokter te gaan en hem over mijn problemen te vertellen.
‘Als je maar niet ongesteldheid zegt!’ zei mijn moeder. ‘Wel nette woorden gebruiken!’
‘Ja ja, mam. Ik zal het nettere woord gebruiken.’

Eenmaal bij de dokter sloeg ik dicht. Ik had namelijk een mannelijke dokter en ik voelde me erg ongemakkelijk om over mijn ‘vrouwelijke’ problemen te praten tegen een man. Uiteindelijk overwon ik mijn angst en vertelde de dokter over mijn pijn.
‘Dokter, ik heb een vreselijke buikpijn en rugpijn. Je weet wel, een keer per maand…. als ik masturbeer.’
Het is als de dag van gisteren dat ik zijn verbaasde blik nog voor me zie.
‘Ik heb al van alles geprobeerd. Normaal gesproken lig ik altijd op bed en hoop ik dat de pijn weg gaat,’ vervolgde ik mijn verhaal en zijn blik probeerde serieus te kijken, maar de verwarring zag ik in zijn ogen. Ik begreep er niets van. Ik stotterde toch niet? Ben ik nou echt de enige met zoveel pijn?
‘Heb je al eens een kussen onder je billen geprobeerd?’ vroeg de dokter.
‘Een kussen?’ Ik keek verbaasd en vroeg mij af hoe een kussen mij kon helpen.
‘Als je een kussen onder de billen doet kan de vibrator of dildo gemakkelijker naar binnen.’
Uhhhhh????? Hoorde ik dit goed? Vibrator? Dildo? WTF!! Heb ik weer!
Ik voelde mijn wangen opgloeien van schaamte.
‘Zei ik masturberen? Ik bedoelde ongesteld zijn.’
De dokter keek me lachend aan. ‘Menstruatie bedoel je?’
Ik durfde de dokter niet meer aan te kijken. Gelukkig ronde hij het gesprek snel af door mij een recept van pijnstillers te geven.

MasturberenMochten er jonge meiden zijn die mijn blog lezen en ook intelligent willen doen, ik zal jullie even uitleggen wat wat is.

Masturberen is jezelf bevredigen. Je windt jezelf op door je lichaam te strelen en over sex te fantaseren.

Menstruatie is maandelijks bloedverlies uit de vagina, oftewel ongesteldheid.

Succes bij de dokter!

Ondanks dat mijn ouders me altijd horror films verboden te kijken toen ik klein was, deed ik het juist omdat ik zo verdomde eigenwijs was en nog steeds ben. De eerste horror film die ik zag was de uit 1988 Child’s Play. Wie kent hem niet? De seriemoordenaar Charles Lee Ray die dodelijk gewond raakt tijdens een beschieting door de politie, en inbreekt in een speelgoedwinkel voor hij aan zijn verwondingen bezwijkt om met behulp van een voodoo-spreuk zijn ziel in één van de bij kinderen geliefde “good-guy”-poppen te verplaatsen. Nu de tijd is hij eerder bekend onder de naam: ‘Chucky’.

Child’s PlayIk was zeven of acht jaar toen ik deze film ‘stiekem’ keek. Ja, ik weet het. Wanneer ik ooit kinderen heb zal ik alle horor films achter slot en grendel doen. Maar goed, de film kijken deed me niet zoveel. Het enige wat ik angstaanjagend vond was de ‘good-guy’ pop, waarvan ik een soortgelijke had. Mijn pop was even groot als de ‘good-guy’ pop, alleen had de mijne blond haar in plaats van rood haar. Het idee alleen al dat hij ineens ging zeggen: ‘Hi, i’m Chucky, wanna play?’. Na het zien van de film werd ik doodsbang voor mijn pop en al snel belandde hij in de prullenbak. Dit merkte mijn moeder op en pakte de pop uit de prullenbak en plaatste hem weer naast mijn bed. IK SCHROK ME BIJNA DOOD! DE POP LEEFDE! (Niet wetende dat mijn moeder hem uit de prullenbak had gehaald, dat wist ik pas achteraf). Ik prikte zijn ogen eruit, stak messen in zijn gezicht, knipte zijn haren eraf en gooide hem weer in de prullenbak. Maandenlang heb ik met het licht aan geslapen.

It (Tim Curry)De tweede griezelfilm die ik zag was de uit 1990 It (ook wel: Stephen King’s It). Een groepje kinderen, de “Stumpers”, komen allemaal in contact met het kinderen vermoordende monster dat hun woonplaats Derry terroriseert, wat ze de naam “It” geven. Het verschijnt meestal als “Pennywise the Dancing Clown”.
Ik was negen of tien jaar toen ik deze film ‘stiekem’ keek. Clowns konden beter uit mijn buurt blijven en wederom sliep ik maandenlang met het licht aan. Ook was ik maandenlang bang voor rioleringen. Wanneer ik in bad ging zat ik zo ver weg mogelijk van het zwarte gat vandaan dat naar de riolering ging. Of wanneer ik naar de toilet moest… hahhahaa ik denk dat ik nog nooit zo snel in mijn leven geplast had als in die periode! Tanden poetsen deed ik ook niet graag, want stel je voor… er komt net zoveel bloed uit de gootsteen als in de film. Was ik bang? Toen ik de films keek niet, maar achteraf… JAZEKER!

Door de jaren heen heb ik duizenden horrorfilms gezien. En met de jaren mee word ik er steeds immuner voor. Bloed, ingewanden die op tafel liggen, spookverschijningen, onthoofdingen, martelingen, sadistische verkrachtingen. Het doet me niks. Anderen durven niet naar het scherm van de televisie te kijken, terwijl ik vol nieuwsgierigheid kijk naar de uit elkaar gerukte ledematen. Anderen doen de televisie om ‘mute’ zetten, terwijl ik wil luisteren naar het misselijkmakende geluid van een onthoofding. Ben ik niet goed bij mijn hoofd? Ben ik gevoelloos? Of hebben mijn eerste griezelfilms mij getekend voor het leven?

Wat denk jij?

Dit is een opdracht. Voor de dagen dat je geen zin hebt om in de wereld te zijn en wanneer je niet uit je bed kunt komen. Maar wel nu doen! Op die manier is het al klaar voor wanneer je in dat diepe dal zit.

Je maakt een lijst. De lijst is van het meest liefdevolle tot het minst liefdevolle wat je kunt doen voor jezelf. (Minst schadelijk voor de meeste schadelijke). Als alles tegenzit, begin je aan de lijst en probeer je het meest liefdevolle te doen wat je kunt. Als het eerste wat op de lijst staat te moeilijk is om te doen, ga je gewoon naar het volgende punt dat je wel kunt doen. Op die manier, als je net als ik bent, kun je de pijn onderbreken voordat je bij de vernietiging bent. Ik blijf gewoon de punten van de lijst afwerken, totdat ik me beter voel (in ieder geval voor vandaag). Ik vernietigde mezelf eerst. Het voelt beter om te beginnen aan de top.

Je moet je eigen lijst te maken. Niemand anders kan het voor je maken.

hand with moving checklist

MIJN LIJST

Bel een vertrouwde vriend en vertel alles.
Neem een ​​bad.
Adem in, adem uit (mijn ademhaling stabiliseren).
Vraag mezelf wat ik nodig heb en probeer dit waar te maken.
Schrijf in mijn dagboek.
Schrijf een dankbaarheid lijst.
Knuffel mijn hond.
Eet een maaltijd.
Drink water.
Huilen.
Knuffel mezelf.
Herinner me dat ik oké ben.
Lees een inspirerend boek.
Ga naar buiten, verlaat het huis!
Ga naar de supermarkt en praat met vreemden.
Drink vijf koppen koffie.
Rijd echt snel in de auto, met de ramen naar beneden en de muziek keihard.
Ga op de vloer liggen huilen en zeg: “Neeeee, het is te pijnlijk!”
Pak rauw vlees en eet het.
Geobsedeerd over andere mensen en hun leven.
Bekijk en fantaseer.
In bed blijven.
Blijf de hele dag in bed en kijk de hele dag tv-series.
Eet een zak Lays chips.
Bel een therapeut.
Weiger te eten of je aan te te kleden.
Trek de dekens over je hoofd en wacht tot morgen.
Start een gevecht met iemand waarvan ik hou.
Probeer een relatie te beëindigen. Of een paar.
Beslis om mijn leven op te geven, te verlaten, over te gaan.
Drink je helemaal lam.
Mezelf pijnigen (bijvoorbeeld mijzelf snijden).
Zoek een anonieme persoon om seks mee te hebben.
Pleeg zelfmoord.

Dit is niet om je verdrietig te maken. Het is eigenlijk om jezelf te redden.

Op sommige dagen is het beste wat je kunt doen: schuilen en probeer jezelf of anderen niet te kwetsen.

Sommigen zeggen: het zijn de dagen wanneer we niet geschikt zijn voor menselijke consumptie dat we extra zorg moeten uitoefenen. Sommige dagen zijn zo. Als ik wakker word en het voelt te hard om in de wereld te zijn of ik wil niet meer leven. Dit gebeurt me een aantal keren per maand. Dat zijn de dagen dat ik mijn lijst herinner. Ik begin aan de top. Ik heb niet naar de bodem van de lijst hoeven te gaan in een lange tijd.

Oké, wat ik jullie nu ga vertellen zullen waarschijnlijk jullie oren wel van klapperen. Dus wees voorbereid!
Ik had laatst een blind date… Ja, echt waar! Een blind date… Ja, IK! Ik weet het… niet mijn ding, maar toch ging ik ervoor. Iedereen doet het, dus waarom ik niet? En ze zeggen niet voor niets dat je alles op zijn minst één keer moet hebben meegemaakt.
Het was een knappe kerel en (verrassend genoeg!) een gentleman! Hij hield de deur voor mij open, schoon mijn stoel aan in het restaurant… WAUW!! Zo’n heer heb ik in geen jaren meegemaakt. Misschien zelfs wel nooit, nu ik erover nadenk. Hij bestelde een heerlijke wijn en we leerden elkaar kennen tijdens kaarslicht en (niet overdreven bedoeld) héérlijk eten. Het klikte en bij iedere minuut werd ik steeds meer naar hem toe getrokken. Als een magneet die je voor de ijskast houdt.

Na het overheerlijke eten en smakelijk dessert verlieten we het restaurant en deed ik de stoute schoenen aan: ik ging met hem mee naar zijn huis. Iets wat ik normaal gesproken NOOIT zou doen. Maar kom op, zeg nou eens eerlijk… Zou jij deze man zonder seks laten gaan! In de lift, onderweg naar zijn verdieping, konden we niet van elkaar afblijven. We zoenden gepassioneerd… en geloof me… HIJ KAN ZOENEN! We gaven elkaar de ruimte om te ademen zodat hij de deur van zijn appartement kon openen (ik wil niet opscheppen, maar het was op de bovenste etage… PENTHOUSE!!). Het appartement was prachtig… ik zag mijzelf hier al helemaal intrekken. Strakke kamers, modern met een vleugje klassiek. Precies zoals ik het mooi vind.

sex for dummiesIk werd begeleid naar de woonkamer en plofte elegant neer op de bank, terwijl hij een glas wijn ging halen uit zijn open keuken (en bovendien de mooiste keuken die ik ooit had gezien). Ik keek mijn ogen uit, tot mijn ogen op de salontafel bleven hangen. Er lag een boek op de glazen tafel: ‘Seks voor dummies’. Waaaaaaaaaaaatttt in Godsnaam moet zo’n man met zo’n boek???????? Ik begon aan mijzelf te twijfelen, knipperde een aantal keren met mijn ogen, maar helaas lag het boek nog steeds voor me op de salontafel.
Ik pakte het boek en begon de achterflap te lezen:
‘Als het om seks gaat vind je jezelf geen dummy, of wel? En toch zijn er seksuele partners die niet weten hoe ze zichzelf of iemand anders kunnen bevredigen, worden er duizenden seksueel overdraagbare ziekten verspreid en worden nog steeds veel vrouwen ongewenst zwanger. Op een directe en gerusstellende manier geeft de wereldberoemde seksuologe Dr. Ruth Westheimer informatie over liefde, relaties en seks.’

Oké, nu werd het wel een beetje vreemd. Ik legde het boek terug op de salontafel, maar het zette me wel aan het denken. Is hij nog maagd? Nee, dat kan echt niet! Zo’n knappe man met zo’n appartement. Hij kan zo goed zoenen. En je weet wat ze zeggen over mannen die goed kunnen zoenen… Of was dat een leugen? Wat als hij er niets van bakt? Wat als ik hem aanraak en hij direct klaarkomt, net zoals Jim Levenstein bij Nadia in American Pie deed? Wat als hij helemaal geen stijve kan krijgen? Waar was ik in verzeild geraakt?!

Uiteraard ga ik niet verklappen wat er verder gebeurde, want anders kunnen jullie mijn vraag niet beantwoorden.

Wat zou jij doen in mijn situatie?

Bloederig mesIk bezeerde me vandaag om te zien of ik nog steeds gevoel heb.
Ik concentreer me op de pijn, dat is het enige dat echt is.
Het mes snijd door mijn vlees, de oude vertrouwde steek.
Ik probeer het allemaal te doden, maar ik herinner me alles.

Ik draag deze kroon van doornen op mijn leugenaar stoel.
Vol gebroken gedachten. Ik kan niet herstellen.
Onder de vlekken van de tijd, verdwijnen de gevoelens.
Je bent iemand anders. Ik ben nog steeds hier.

Wat is er van mij geworden? Mijn liefste vriend.
Iedereen die ik ken, verdwijnt uiteindelijk.
En je kon het allemaal hebben, mijn rijk van vuil.

Ik laat je naar beneden. Ik zal je geen pijn doen.

Als ik opnieuw kon beginnen, een miljoen mijl ver weg.
Ik zou me bedwingen. Ik zou een manier vinden.

((Een beetje van mijzelf en een beetje van Johnny Cash))

The Haunting In Connecticut 2: Ghosts Of Georgia

The Haunting In Connecticut 2:
Ghosts Of Georgia

De verwarrende titel The Haunting in Connecticut 2: Ghosts of Georgia (dus wacht even, is de setting in Connecticut of Georgia?) heeft net een gloednieuwe poster, trailer en release datum. Helaas zal de “ik-zie-dode-mensen”-achtige horror film geen algemene introductie krijgen, maar zal in plaats daarvan slechts in beperkte theaters te zien zijn vanaf 1 februari 2013. Bekijk de trailer, poster en synopsis voor dit schijnbaar ‘waargebeurd’ verhaal (ja, geloof je het zelf!) hieronder:

“Toen Andy Wyrick samen met zijn vrouw Lisa en dochter Heidi verhuist naar een historisch huis in Georgië, ontdekken ze snel dat ze niet de enige inwoners an het huis zijn. Vergezeld door Lisa’s free-spirited zus, Joyce, komt de familie binnenkort oog-in-oog met een huiveringwekkende mysterie geboren uit een gestoord verlangen. Een geheim stijgt van ondergrond en dreigt iedereen op zijn pad naar beneden te brengen.”

The Haunting in Connecticut 2: Ghosts of Georgia wordt geregisseerd door Tom Elkins. Met sterren Emily Alyn Lind, Abigail Spencer, Katee Sackhoff en Chad Michael Murray.

Dankzij mijn slaap problemen heb ik voldoende tijd om eens alle tv-series te kijken die ik nog niet heb gezien. Momenteel ben ik bezig met American Horror Story. De naam zegt al voldoende: een horror tv-serie. Het eerste seizoen, dat later de nieuwe titel kreeg American Horror Story: Murder House, vindt plaats in het heden en volgt het verhaal van een familie die verhuist naar een gerestaureerd herenhuis, niet wetende dat het huis wordt achtervolgd door haar vroegere bewoners. Het tweede seizoen, getiteld American Horror Story: Asylum, vindt plaats in 1964 en volgt de verhalen van de patiënten, artsen en nonnen die in een instelling voor crimineel gestoorden resideren.

Photo © American Horror Story Asylum

Photo © American Horror Story Asylum

Inmiddels ben ik nu halverwege seizoen 2 en ik kan wel bekendmaken dat ik seizoen 2 vele malen beter vind. Maar waarom? Ik hoef daar niet lang over na te denken. Ik heb een enorme affiniteit met criminelen, misdaad, gestoorden, bloed, dood, psychische stoornissen en de daarbij horende griezelige (haunted) instellingen. Misschien ook wel een beetje het sadistische, omdat ik naar lugubere films of tv-series kan kijken zonder mijn handen voor mijn ogen te plaatsen, noch te kokhalzen of een angstige beweging te maken. Ik kan me nog herinneren dat er een filmpje op een of andere site gelanceerd was over drie soldaten die door Al Qaida gevangen genomen waren (in de tijd dat Osama Bin Laden nog leefde). De drie soldaten werden één voor één onthoofd door een enorm grote machete. En de beelden waren echt! Geen namaak bloed, geen acteurs… nee echte mensen! Ik kon er gewoon naar kijken, terwijl vrienden hun gezicht van het beeldscherm weg trokken. De meeste verklaren mij voor gek, maar ik ben nu eenmaal geïnteresseerd in de duistere kant van mensen. Zoals Dexter zou zeggen: ‘Mijn duistere passagier’.

Ik verwen jullie met een lugubere foto en een paar leuke film tips (met de sfeer van gekkenhuizen);

Bloody Face– Breaking Dawn (Neeeee, niet die van de Twilight Saga!)
– Changeling
– Madhouse
– House on Haunted Hill
– Don’t Say a Word
– Girl, Interrupted
– Gothika
– House of Dust
– The Number 23
– Shutter Island
– Silent Minority
– Skeleton Crew
– The Ward
– Mirrors

Sommige mensen sparen postzegels of oude kranten….
Ik ben toch niet gek! Of wel?